Nieto Bible Page

  Namatay si Cristo sa isang dahilan- namatay Siya upang bayaran ang ating mga kasalanan. Sa Kaniyang kamatayan sa krus, inalis Niya ang hadlang ng kasalanan sa pagitan ng Diyos at ng tao. Kahit sinuman ay maaaring lumapit sa Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo. Bakit pananampalataya lamang ang kailangan upang makalapit sa Diyos? Ito ay dahil si Cristo ang gumawa at tumapos ng ating kaligtasan sa krus. Wala tayong maidaragdag sa Kaniyang gawa.  Dahil Siya lamang ang mag-isang gumawa ng kaligtasan, ang tanging magagawa na lamang natin ay tanggapin ang kaligtasang ito sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo. Hindi matatamo ang kaligtasang ito sa pamamagitan ng paggawa ng mabuti o pag-anib sa relihiyon. Matatamo lamang ito sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo.  Ang nag-iisang kundisyon upang magkaroon ng buhay na walang hanggan ay manampalataya kay Cristo para rito, Juan 3:16; Gawa 16:31. Ang sinumang manampalataya ay hindi mapapahamak kundi mayro...

  Juan 1:12 Datapuwa't ang lahat ng sa kaniya'y nagsitanggap, ay pinagkalooban niya sila ng karapatang maging mga anak ng Dios, sa makatuwid baga'y ang mga nagsisisampalataya sa kaniyang pangalan: Kung regular kang nagbabasa ng aking blogs, alam ninyong isang linggo kaming nagbakasyon sa Manila upang bisitahin ang aming anak na panganay.  Sa sinumang magulang, ang anak ang pinakamahalaga.  Isang malaking pribilehiyong maging anak ng Diyos.  Ang nag-iisang kundisyon upang maging anak ng Diyos ay manampalataya kay Cristo, Juan 1:12; 3:16; Gawa 16:31. Dahil ang Diyos ay may buhay na walang hanggan, kailangan ng tao ng buhay na walang hanggan upang mamuhay kasama ng Diyos bilang Kaniyang anak.  Hindi matatamo ang pagiging anak ng Diyos sa pamamagitan ng pisikal na dugo o pag-anib sa relihiyon. Ang pagiging anak ng Diyos ay sa pamamagitan ng pananampalataya sa Kaniyang Anak.  Ang Anak ng Diyos ang gumawa ng kaligtasan sa krus. Namatay Siya sa krus upang alisin a...

  Ngayon lang ulit kaming naglakad ni Misis sa sentro. Bagamat naglakad kami araw-araw sa Manila, iba pa rin ang naglalakad sa probinsiya.  Ang buhay Cristiano ay madalas ilarawan sa Biblia bilang isang lakad. Hindi ito aksidente. Ang paglalakad ay simpleng kilos, ginagawa araw-araw, at nangangailangan ng patuloy na paggalaw. Ganoon din ang pananampalataya- hindi ito isang sandaling karanasan lamang, kundi isang buhay na patuloy na isinasabuhay. 1. Ang Paglalakad ay Nagsisimula sa Isang Hakbang ng Pananampalataya. Walang makalalakad kung hindi magsisimula. Sa espiritwal na buhay, ang unang hakbang ay ang pananampalataya kay Cristo, Ef 2:8-9; Juan 3:16; Gawa 16:31. Hindi ito paglalakad na nakasalalay sa sariling lakas, kundi pagtugon sa panawagan ng Diyos. Tulad ng isang batang natutong maglakad, nadadapa sa simula, ngunit tinutulungan ng Ama upang makatayo muli. 2. Ang Paglalakad ay Nangangailangan ng Direksyon. Ang isang taong naglalakad nang walang direksyon ay maliligaw. Ka...

  Aaminin kong nakakainggit makakita ng malalaking simbahan. Sa Facebook man o harapang nakikita, nasasabi ko sa sarili, "Sanaol. Sana malaki rin kami." Maliit ang aming grupo. Minsan ang mga mukhang makikita sa isang tipikal na Linggo ay ang parehong mukhang makikita sa kahit anong Linggo.  Kailangan kong paalalahanan ang aking sarili. Ang layon ng simbahan ay hindi ang magtipon ng miyembro (pero sana dumami rin kami) kundi ang ibahagi ang Salita ng buhay sa mga hindi mananampalataya; at sa mga mananampalataya naman, ibahagi ang mga doktrina ng biyaya sa kanilang ilalago sa maturidad kay Cristo.  Ang isa sa mga layon ng simbahan ay ibahagi ang katotohanang si Cristo ay namatay upang bayaran, maging pampalubag-loob, ang mga kasalanan. Inalis ng kamatayan ni Cristo ang kasalanan bilang hadlang sa pagitan ng Diyos at ng tao. Ang sinuman ay maaaring makalapit sa Diyos, gaano man kalaki ang kaniyang kasalanan, kung handa siyang sundin ang nag-iisang kundisyon ng Diyos.  ...

  Isang linggong hindi ako nakasulat ng blogs. Kung followers ko kayo sa blog na ito o sa Facebook, alam ninyong isang linggo kami sa Manila upang bisitahin at ipagdiwang ang kaarawan ng aking panganay na anak.  Ang bakasyon ay parang maikling hininga sa gitna ng mahabang takbo ng buhay. Ilang araw lang tayong lumayo sa trabaho, sa ingay, sa mga deadline. Nakatikim tayo ng tahimik na umaga, ng tawanan kasama ang pamilya, ng pahinga na tila wala nang bukas. Pero dumating din ang araw na kailangang itiklop ang maleta, isara ang pinto ng pahingahan, at bumalik sa opisina, sa paaralan, sa mga gawaing naghihintay.  Gaano man kasaya ang bakasyon, ito ang katotohanan: Pagkatapos ng bakasyon, balik na naman sa realidad ng buhay. Balik na naman sa araw-araw na pakikibaka at araw-araw na pakikipagsapalaran.  Hindi masama ang makaramdam ng bigat sa pagbabalik. Nangangahulugan itong buhay tayo, na may mga responsibilidad na naghihintay, mga taong umaasa, at mga pangarap na kaila...

  Kung inyong napansin, isang linggo akong walang nilathalang mga blogs. Ang dahilan ay isang linggo kaming nagbakasyong mag-asawa upang bisitahin ang aming anak na panganay sa Manila. Ang mha detalye ay nasa aking Facebook.  Ngayong gabi, sisimulan ko muli ang pagsusulat at gusto kong magnilay sa kahalagahan ng maikling bakasyon sa buhay.  Ang buhay ay parang mahabang paglalakbay. Kung tuloy-tuloy ang pagtakbo nang walang tigil, darating ang panahong ang katawan ay mapapagod, ang isip ay bibigat, at manlalamig ang puso. Kaya naman, mahalaga ang maikling bakasyon—hindi bilang pagtakas sa responsibilidad, kundi bilang paalalang kailangan din nating huminga, magpahinga, at muling magpakalakas. Una, ang bakasyon ay panahon ng pagpapahingang itinuturo mismo ng Diyos. Sa Exodo 20:8-10, iniutos Niya ang Araw ng Pamamahinga: “Alalahanin mo ang Araw ng Pamamahinga upang ipangilin ito... ngunit ang ikapitong araw ay Araw ng Pamamahinga para sa Panginoon mong Diyos.” Nagpahinga ang...

  Maligayang ikalabinsiyam na kaarawan, mahal kong anak. Anak, sa araw na ito (Mayo 16), buong puso akong nagpapasalamat sa Diyos dahil ipinagkaloob ka Niya sa amin. Mula nung dumating ka sa mundo, nagbago ang buhay namin—napuno ng tawanan, pag-asa, at pagmamahal na hindi ko inakalang kayang maramdaman ng isang tao. Nais kong ipaalala sa’yo ang Jeremias 29:11: “Sapagkat nalalaman ko ang mga planong inihahanda ko para sa inyo,” sabi ng Panginoon. “Mga planong magdudulot ng kabutihan, hindi ng kapahamakan; mga planong magbibigay sa inyo ng pag-asa at isang magandang kinabukasan.” Anak, kahit anong mangyari, may Diyos na may hawak ng buhay mo at may magandang inilaan para sa’yo. Maaaring hindi mo ito nakikita ngayon ngunit manghawak ka lang sa Kaniya at sa tamang panahon makikita mo ang Kaniyang mga kamay na nagsasaayos ng iyong buhay.  Huwag mong kalilimutan kung gaano ka kahalaga. Ayon sa Awit 139:14, “Pinupuri kita, O Panginoon, sapagkat ako’y nilikha Mo nang kahanga-hanga at ...

  Ang nag-iisang kundisyon upang magkaroon ng buhay na walang hanggan ay manampalataya kay Cristo, Juan 3:16; Gawa 16:31. Ang sinumang manampalataya ay hindi mapapahamak kundi mayroong buhay na walang hanggan.  Kung mambabasa ka ng aking blogs, ito ang paulit-ulit kong sinusulat na tila sirang plaka.  Maraming taong umaasang ang kanilang pag-anib sa kanilang relihiyon at ang nagpapatuloy ng katapatan sa kanilang denominasyon ang daan patungong Diyos. Naniniwala silang walang kaligtasan labas sa kanilang grupo.  Ngunit si Cristo ay hindi lang para sa iilan. Hindi Siya para lamang sa isang grupo. Siya ay para sa lahat. Siya ang Tagapagligtas ng sanlibutan.  Namatay si Cristo para sa lahat. Namatay Siya upang maging pampalubag-loob sa ating mga kasalanan. Dahil sa ang lahat ay nagkasala at hindi nakaabot sa kaluwalhatian ng Diyos, namatay Siya para sa lahat. Namatay Siya dahil mahal Niya ang lahat ay ayaw Niyang mayroong kahit isang mapahamak.  Upang ang lahat...

  Isa sa pinakamahalagang ministri sa simbahan ngayon ay ang motherhood. Higit sa ministri ng pulpito (at sinasabi ko ito bilang isang pulpiteer), ang mga ina ang may pinakamalaking impluwensiya sa kanilang mga anak.  Oo ang mga pulpiteer expositor ng Kasulatan pero ang mga ina ang nagdedemonstrate nito sa harap ng kanilang mga anak. Gaano man kahusay ang exposition, madalas ito ay dumaraan lamang sa mga tainga ng nakikinig. Mas marami ang natututo kapag live nilang nakikita ang lessons.  Maituturo ng ministro ang biyaya at pag-ibig sa pulpito ngunit mas naaapreciate ito ng mga bata kung kanilang nakikita sa buhay ng kanilang mga magulang. Maituturo ng ministro ang kapangyarihan ng Diyos at ang kahalagahan ng pagtitiwala sa Kaniya pero mas natutunan ito kung ang mga magulang ay nagtitiis sa gitna ng problemang ekonomikal nang tumitingin sa Diyos.  Ang mga ina ang madalas na kasama ng mga bata sa bahay kaya sila ang may pinakamalaking impluwensiya sa kanila. Kung sese...