Nieto Bible Page

  NAKATAPOS KA NA SA KOLEHIYO—PERO NAKAHANDA KA NA BA SA WALANG HANGGAN? Isang Graduation Message Mula sa Juan 3:16 Pangunahing Talata: Juan 3:16 "Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanglibutan, na ibinigay Niya ang Kaniyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumampalataya sa Kaniya ay hindi mapahamak kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan." PANIMULA Magandang araw sa ating lahat. Una sa lahat, nais kong batiin ang ating mga nagsipagtapos. Palakpakan natin sila! Hindi naging madali ang inyong paglalakbay. May mga gabing puyat. May mga proyektong halos hindi matapos. May mga pagsusulit na inakala ninyong hindi ninyo maipapasa. May mga pagkakataong gusto na ninyong sumuko. Ngunit ngayon, narito kayo. Suot ninyo ang inyong toga. Hawak ninyo ang inyong diploma. At ipinagdiriwang ninyo ang isa sa pinakamahalagang tagumpay ng inyong buhay. Sa inyong mga magulang, pamilya, kamag-anak, at mga guro—binabati ko rin kayo. Bahagi kayo ng tagumpay na ito. Ngunit habang...

  Tuwing Hunyo 12, iwinawagayway natin ang bandila. Inaawit natin ang Lupang Hinirang. Ginugunita natin ang 1898 sa Kawit, Cavite, nang idineklara ni Emilio Aguinaldo ang kalayaan ng Pilipinas mula sa mahigit 300 taong pananakop ng Espanya. Araw ng kalayaan. Araw ng paglaya mula sa dayuhang kamay. Pero may isa pang kalayaang mas malalim pa sa politika. Mas personal pa sa kasaysayan ng bansa. Ito ang kalayaan ng kaluluwa mula sa pananakop ng kasalanan. At ang dalawang kalayaang ito ay magkapareho ng kwento. 1. Parehong Nagsimula sa Pagkaalipin Bago ang Hunyo 12, 1898, may mga Pilipinong ipinanganak, tumanda, at namatay na hindi nakatikim ng kalayaan. Polo y servicio. Buwis. Pang-aabuso ng prayle. Walang sariling gobyerno. Alipin sa sariling bayan. Ganyan din ang kalagayan ng tao bago makilala si Cristo. Hindi lang tayo nagkakasala. Alipin tayo ng kasalanan. Juan 8:34: “Sumagot si Jesus sa kanila, ‘Katotohanang sinasabi ko sa inyo, ang bawat nagkakasala ay alipin ng kasalanan.’” Hind...

Kung minsan, mas nakatutulong ang tahimik na pagdamay kaysa payo. 1. Ang Nasasaktang Tao ay Hindi Laging Nangangailangan ng Sagot Minsan, ang taong wasak ay hindi naghahanap ng tatlong punto at konklusyon. Hindi siya naghahanap ng Bible verse na ibabato mo. Naghahanap siya ng balikat. Naghahanap siya ng taong hindi aalis kahit ang baho ng sugat niya ay sumisingaw na. Job 2:13: “Kaya’t umupo silang kasama niya sa lupa nang pitong araw at pitong gabi, at walang nagsalita sa kanya ng kahit isang salita, sapagkat nakita nilang ang kanyang paghihirap ay napakatindi.” Ang tatlong kaibigan ni Job, bago sila naging marunong at mapanghusga, ginawa muna nila ang tama: umupo sila. Nanahimik sila. Dumamay nila. Roma 12:15: “Makigalak kayo sa mga nagagalak; makiiyak kayo sa mga umiiyak.” Hindi sinabing “pangaralan mo ang umiiyak.” Sinabing “makiiyak ka.” Ang sermon ay madali. Ang presensya ay mahirap. Pero ang presensya ang nagpapagaling. 2. Si Jesus ay Hindi Lang Nangaral. Naging Tao Siya. Juan 1...

  Hati ang larawan. Sa kaliwa, guho. Wasak na gusali, abo, isang lalaking nakayuko, hawak ang ulo, walang makitang pag-asa. Sa kanan, baha. Pero may bangkang nagliligtas. May lalaking nakasuot ng life vest, inaakay ang pamilya palayo sa panganib. Sa gitna, sumisikat ang araw. At sa gitna ng dalawang trahedya, isang pangako: “Ang sakit mo ay maaaring may layuning hindi pa nakikita ng mga mata mo ngayon.” 1. Ang Guho ay Hindi Katapusan ng Kwento Kung ikaw ang lalaking nasa kaliwa, ang nakikita mo lang ay pagkawasak. Bato, bakal, alikabok. Wala nang bahay. Wala nang babalikan. Tapos na. Ganyan ang sakit. Binubulag ka nito. Kapag nasa gitna ka ng lindol ng buhay, ang tingin mo lang ay sa gumuguho. Ang tanong mo ay “Bakit ako?” Ang sagot mo ay “Wala na.” Job 3:11: “Bakit hindi pa ako namatay mula sa bahay-bata? Bakit hindi ako nalagutan ng hininga nang ako’y lumabas sa tiyan?” Si Job, ang taong matuwid, nagtanong din. Ang sakit ay hindi nawawala dahil Cristiano ka. Pero ang sakit ay hin...

  Nakangiting pamilya. Tatay, nanay, dalawang anak. Simple. Payapa. Walang entablado, walang mikropono, walang spotlight. Pero may mensaheng malakas ang dating: “Ang tahanan mo ang una mong ministeryo, at ang paraan ng paglilingkod mo sa pamilya mo ang pinakamalakas mong patotoo.” 1. Bago ang Pulpito, May Plato* Gusto nating maglingkod sa Diyos. Gusto nating mangaral, kumanta sa praise team, mag-misyon, magpakain ng mahihirap. Maganda iyan. Utos iyan. Pero bago ka tumayo sa pulpito, tinitingnan ng Diyos kung paano ka umupo sa hapag-kainan. Bago ka magsalita sa mikropono, pinakikinggan Niya kung paano ka makipag-usap sa asawa mo. Bago ka umawit sa simbahan, pinapanood Niya kung paano mo patulugin ang anak mo. 1 Timoteo 3:5: “Sapagkat kung hindi marunong mamahala ang isang tao sa kanyang sariling sambahayan, paanong mapapamahalaan niya ang iglesya ng Diyos?” Ang tahanan ang testing ground ng karakter. Ang tahanan ang unang seminaryo. Kung bagsak ka sa bahay, bagsak ka sa ministeryo. ...

  Ang larawan ay nagkukuwento kahit walang salita. Isang gumuhong simbahan. Wasak na Jollibee. Sirang Honda dealership. Nawasak na mall. Mga taong nakaupo sa bangko, nakatayo sa gitna ng guho, bakas sa mukha ang gulat at kawalan. At sa gitna ng pagkawasak, mga salitang tumatagos sa alikabok: “Lahat ng bagay sa mundong ito ay pansamantala, ngunit ang pagkakaroon ng relasyon sa Diyos ay walang hanggan.” 1. Lahat ng Nakikita Mo ay Babagsak Tingnan mo ang mga guho. Ang simbahang iyan ay ilang taon bago nabuo. Ang Jollibee ay nagpakain ng libo-libong pamilya. Ang Honda dealership ay nagbenta ng mga pangarap na may apat na gulong. Ang mall ay takbuhan tuwing weekend. Lahat ng iyan, nawala sa isang iglap. Ganiyan ang mundong ito. 1 Juan 2:17: “At ang sanlibutan ay lumilipas, at ang pagnanasa nito; ngunit ang gumagawa ng kalooban ng Diyos ay mananatili magpakailanman.” Ang mundo ay lumilipas. Hindi “baka lumipas.” Lumilipas na. Mateo 24:35: “Ang langit at ang lupa ay lilipas, ngunit ang ak...

  Hindi lahat ng daang mukhang banal ay patungong langit. Minsan, ang pinakamapanganib na kasinungalingan ay nakabalot sa relihiyon. 1. Ang Impiyerno ay Puno ng Mabubuting Tao Mahirap tanggapin, pero totoo. Hindi sapat ang pagiging “mabait.” Hindi sapat ang pagiging masipag magsimba. Hindi sapat ang pagbibigay sa kawanggawa. Mateo 7:22-23: “Marami ang magsasabi sa akin sa araw na iyon, ‘Panginoon, Panginoon, hindi ba kami nanghula sa iyong pangalan, at nagpalayas ng mga demonyo sa iyong pangalan, at gumawa ng maraming himala sa iyong pangalan?’ At kung magkagayo’y sasabihin ko sa kanila, ‘Kailanma’y hindi ko kayo nakilala; magsilayo kayo sa akin, kayong mga gumagawa ng kasamaan!’” Nangaral sila. Nagpalayas ng demonyo. Gumawa ng himala. Pero impiyerno ang bagsak. Bakit? Dahil ang tiwala nila ay nasa ginawa nila, hindi sa ginawa ni Cristo para sa kanila. Isaias 64:6: “Kaming lahat ay naging parang taong marumi, at ang lahat naming katuwiran ay parang maruming basahan.” Sa harap ng pe...

  Walang nagdarasal na magka-kanser. Walang nagbabalak gumising isang araw na may bukol, may chemo schedule, may tanong na “bakit ako?” Ang kanser ay magnanakaw. Ninakaw nito ang kalusugan, ang buhok, ang lakas, ang plano, ang kapayapaan. Pero may isang bagay na hindi nito kayang nakawin: ang pagkakataong luwalhatiin ang Diyos. 1. Tanggapin: Ang Kanser ay Hindi Parusa, Pero Pwedeng Maging Plataporma Unang tanong ng puso: “Kasalanan ko ba ito? Pinaparusahan ba ako ng Diyos?” Ang sagot ni Jesus sa Juan 9:3 tungkol sa bulag: “Hindi dahil nagkasala ang taong ito, ni ang kanyang mga magulang, kundi upang mahayag sa kanya ang mga gawa ng Diyos.” Hindi lahat ng sakit ay parusa. Minsan, entablado ito. Ang kanser ay hindi galing sa Diyos. Galing ito sa sirang mundong binasag ng kasalanan. Roma 8:22: “Sapagkat nalalaman natin na ang buong nilikha ay sama-samang dumaraing at naghihirap.” Pero ang Diyos ay eksperto sa pagkuha ng wasak at paggawa ng pagsamba mula rito. 2 Corinto 12:9: “Ang akin...

  Mabilis ang buhay. Isang araw nagbubukas ang klase, kinabukasan graduation na. Isang araw bata ka pa, kinabukasan may uban ka na. Hindi natin hawak ang bukas. At iyon ang dahilan kung bakit ang pinakamahalagang desisyon ay hindi pwedeng ipagpabukas. 1. Maikli ang Buhay. Parang Singaw Lang. Santiago 4:14: “Kayo ngang hindi nakaaalam ng mangyayari bukas. Ano ang inyong buhay? Kayo’y singaw na sa sandaling panahon ay lumilitaw, at pagkatapos ay napapawi.” Isang singaw. Sandali kang makikita, tapos wala na. Job 7:6: “Ang mga araw ko ay mas matulin kaysa sa panghabi ng manghahabi, at nagwawakas na walang pag-asa.” Parang karayom sa tela. Isang hila lang, tapos na ang linya. Awit 39:5: “Narito, ginawa mo ang mga araw ko na kasinghaba lamang ng isang dangkal, at ang haba ng buhay ko ay parang wala sa harap mo. Tunay na ang bawat tao sa kanyang pinakamainam na kalagayan ay isang hininga lamang.” Isang dangkal. Isang hininga. Iyan ang sukat ng buhay mo kumpara sa walang hanggan. 2. Hindi ...